Dziennik - Polityka

Giorgio La Pira - Sługa Boży - Kandydat na Ołtarze – Polityk włoski

Kategoria: polityka
06.02.12 18:41 Wiek: 5 yrs

 

Giorgio La Pira

Giorgio La Pira pochodził z Sycylii, za swoje miasto wybrał jednak stolicę Toskanii, Florencję, która stała się centrum jego bogatej aktywności jako polityka, burmistrza, profesora uniwersyteckiego, laickiego współpracownika Kościoła Katolickiego, zakonnika Trzeciego Zakonu Dominikanów i Franciszkanów, obrońcy pokoju na świecie.


Giorgio La Pira urodził się 9 stycznia 1904 roku we Włoszech na Sycylii w miejscowości Pozzallo pod Ragusą, gdzie spędził dzieciństwo. Następnie przeprowadził się do Mesyny, gdzie mieszkał w domu wuja, ucząc się w technikum ekonomicznym zdobył dyplom księgowego.


Rok później zdał maturę i zapisał się na Wydział Prawa Uniwersytetu w Mesynie. Studia zakończył we Florencji w 1926 roku, gdzie został przeniesiony jego profesor Prawa Rzymskiego.


Podczas pobytu w Mesynie, w okresie swojej młodości, La Pira przeżył kryzys wiary i oddalił się od Kościoła. W latach 1920-1922 powrócił do wartości katolickich i wiary. Jego nawrócenie było głęboko przemyślane, wewnętrzne i mistyczne. Na swojej drodze odkrywania wartości wiary Giorgio spędzał wiele godzin na modlitwie i nauce.


Wzorując się na swoim inspiratorze duchowym, jakim był dla niego przyszły błogosławiony, Contardo Ferrini włoski znawca prawa i profesor uniwersytecki, La Pira rozpoczął swoją długą karierę profesora uniwersyteckiego w dziedzinie Prawa Rzymskiego.


Był szanowanym nauczycielem i wychowawcą młodzieży, którą miał zawsze „w swoich oczach i sercu”. W swoich studiach wiele czasu spędził na badaniach „Sumy Teologicznej” Świętego Tomasza z Akwinu, był bardzo zainteresowany całościową strukturą prawa i monumentalną teologiczną wizją Chrześcijaństwa. Te studia dały jego przemyśleniom wyjątkową logiczną jasność oraz moc przekonywania płynącą z wysuwanych wniosków.


W roku 1928 w wieku 24 lat wstąpił się do Świeckiego Instytutu Królewskości Chrystusa (Istituto Secolare della Regalità di Cristo) założonego przez Ojca Agostino Gemelli. Instytut był powiązany duchowo z Trzecim Zakonem Franciszkańskim oraz był częścią Katolickiego Uniwersytetu Świętego Serca, dzisiaj największego uniwersytetu prywatnego w Europie, (Università Cattolica del Sacro Cuore) w Mediolanie, również założonego przez Ojca Agostino Gemelli. La Pira modlił się i uczył całymi rankami od świtu aż do południa, resztę dnia dedykował na spotkania edukacyjne z młodzieżą, na organizowanie Akcji Katolickiej zwłaszcza na przedmieściach Florencji, na dobroczynność wśród biednych czynioną z zapałem i z głębi serca, samemu szczerze wybierając ubóstwo i czystość życia.


Założył i uczestniczył w wielu Konferencjach Świętego Wincentego: dla uczniów, dla studentów, rzemieślników, artystów. W 1934 za radą Księdza don Bensi opiekującego się młodzieżą florencką, założył dla biednych i zagubionych Dzieło chleba imienia Świętego Procolo, gdzie potrzebujący co niedziela gromadzili się wokół ołtarza otrzymując Eucharystię, chleb dla duszy oraz pokarm dla ciała. To Dzieło, tak bardzo chciane przez La Pira, stało się punktem odniesienia dla pozbawionych domu, dla prześladowanych, dla Żydów, dla politycznych wrogów faszyzmu, dla bezrobotnych, dla wielu opuszczonych zarówno w czasie wojny jak i w okresie powojennym.


Współpracował z Kardynałem Florencji Elia Della Costa, w obronie i ratowaniu Żydów oraz w rozwiązywaniu bieżących problemów we Florencji w okrutnych czasach faszyzmu.


W 1936 Giorgio La Pira zamieszkał na stałe w zabytkowym Klasztorze Dominikanów pod wezwaniem Świętego Marka, będącym centrum religijnym, duchowym, artystycznym i historycznym Florencji.


W 1939 rozpoczął wydawanie w języku łacińskim czasopisma „Principi” („Zasady”), w którym kategorycznie występował przeciw niemieckiej napaści na Polskę, przeciw tyranii, dyktaturze faszystowskiej, rasizmowi.


Czasopismo w roku 1940 zostało zamknięte przez faszystów. La Pira zaczął być prześladowany i po 8 września 1943, kiedy Włochy wycofały się z działań wojennych przeciw Aliantom i zostało ogłoszone zawieszenie broni, Giorgio opuszcza Florencję, jedzie do Sieny a później do Rzymu. Do Florencji powrócił w sierpniu 1944 roku.


W okresie Wyzwolenia w jego życiu otwiera się nowy rozdział, w 1946 zostaje wybrany do Zgromadzenia Konstytucyjnego z listy Demokracji Chrześcijańskiej. Wnosząc swój bogaty wkład kulturowy i moralny, staje się jednym z głównych twórców Konstytucji Republiki Włoskiej.


W 1948 zostaje ponownie wybrany do Parlamentu Włoskiego i mianowany na Podsekretarza do spraw Pracy w rządzie De Gasperi. Stanął przy boku robotników w trudnych problemach związkowych w okresie powojennym. Wraz z innymi znanymi działaczami katolickimi takimi jak Rossetti, Fanfani, Lazzati w 1950 założył czasopismo „Kroniki Społeczne” (“Cronache Sociali”), gdzie opublikował piękny komentarz na temat dogmatu Wniebowzięcia Matki Boskiej ogłoszony przez Papieża Piusa XII w dniu 1 listopada 1950 roku.


W roku 1951 La Pira poczuł silną potrzebę oddania się ze szczególnym zaangażowaniem w działalność w obronie pokoju za świecie i 6 stycznia 1951 roku interweniował u Stalina w sprawie pokoju w Korei.


Giorgio La Pira był włoskim politykiem bardzo zaangażowanym w wprowadzaniu wartości chrześcijańskich w życie codzienne społeczeństwa włoskiego oraz w relacjach międzynarodowych. W swojej działalności publicznej, w sposób bardzo konkretny, kierował się zasadami miłości braterskiej, miłości do bliźniego, wprowadzał w życie wskazania Ewangelii.


Pomagał i był przykładem godnego życia chrześcijańskiego dla młodzieży, między innymi dla dziecka sieroty, jakim był Franco Zeffirelli, przyszły wielki włoski reżyser, popularyzujący chrześcijańskie wartości w swoich filmach znanych na całym świecie.


W życiu La Piry widać wyjątkową osobowość człowieka inspirowanego powołaniem do obrony pokoju i braterstwa na świecie, człowieka potrafiącego łączyć ideały chrześcijańskie z ich konkretną realizacją.

W 1951 Giorgio La Pira wygrał wybory na urząd burmistrza Florencji, jego głównym rywalem był komunista, dotychczasowy burmistrz, Mario Fabiani. Burmistrz La Pira przyczynił się do odbudowania Florencji ze zniszczeń Drugiej Wojny Światowej, m.in. za jego kadencji odbudowano główne mosty na rzece Arno, powstał nowy Teatr Miejski, Centrala Mleczna, Rynek Miejski, 17 nowych szkół państwowych, modernizacja sieci transportu miejskiego, sieci kanalizacyjnej, wodociągowej, modernizacja setek ulic.


Realizując swój plan dla stolicy Toskanii La Pira uczynił Florencję centrum światowej turystyki, jak również cywilizacyjnym centrum kulturalnym i politycznym, propagującym chrześcijańskie wartości w życiu społeczeństwa.


W 1952 zorganizował pierwszy w Europie Zachodniej „Kongres Pokoju i Cywilizacji Chrześcijańskiej” rozpoczynający serię stałych, systematycznych, żywych i głębokich spotkań między wysokiej rangi przedstawicielami polityki wielu krajów.


W 1955 zorganizował we Florencji wielki „Kongres Burmistrzów Stolic Świata” w celu pozyskania ich do działań na rzecz pokoju światowego oraz przeciw zagrożeniu katastrofą wojny atomowej. W samym środku Zimnej Wojny, na krawędzi konfliktu atomowego, do Florencji przybyli burmistrzowie m.in. ze Stanów Zjednoczonych, ze Związku Radzieckiego oraz z Chin, które nie były w owym czasie oficjalnie uznawane przez zachodnie rządy. Burmistrzowie we Florencji podpisali pakt przyjaźni dla pokoju na świecie.


Od 1958 organizował „Rozmowy Śródziemnomorskie” w celu promocji pokoju i współżycia katolików, żydów i muzułmanów szczególnie w krajach basenu Morza Śródziemnego.


Jako pielgrzym pokoju pojechał w 1959 roku do Moskwy, aby wystąpić tam przed Radą Najwyższą głosząc idee współpracy między narodami i propagując rozbrojenie. W 1964 pojechał do Stanów Zjednoczonych w sprawie ustaw o prawach mniejszości etnicznych. W 1965 w Wietnamie w Hanoi spotkał się z prezydentem Ho Ci Min-em, aby negocjować warunki pokoju w trwającej tam wojnie.


Giorgio La Pira głosił, tak drogą mu, idee pokoju w Helsinkach, Brukseli, Budapeszcie, Wiedniu, Warszawie, Huston, Tunisie podczas Światowych Kongresów i Konferencji Międzynarodowych na temat rozwoju i pokoju na świecie.


Utrzymywał osobiste znajomości z wieloma ówczesnymi Głowami Stanu, takimi jak prezydent USA Kennedy, 1 Sekretarz Związku Radzieckiego Chruszczow, premier Chin Ciu En Lai (premier Chin w latach 1949-1976), prezydent Francji De Gaulle oraz Papieże Pius XII, Jan XXIII oraz Paweł VI.


Wszystkie swoje przedsięwzięcia pokojowe były wspierane modlitwą sióstr zakonnych żyjących w klauzurze (czyli na stałe odseparowane od świata zewnętrznego). La Pira osobiście prosił zakonnice o wparcie modlitewne, wierzył bowiem, że dzięki ich modlitwom jego starania odniosą sukces i trudne międzynarodowe problemy polityczne zostaną pozytywnie rozwiązane. Siostry zakonne były stale informowane o jego planach.


W 1976 roku La Pira ponownie przyjmuje zaproszenie od Demokracji Chrześcijańskiej jako jej kandydat w wyborach do Parlamentu Włoskiego w trudnej sytuacji wewnętrznej w jakiej znajdowały się wówczas Włochy (liczne protesty społeczne, walka polityczna zamieniająca się w przemoc na ulicach, krwawe zamachy terrorystyczne). Giorgio La Pira w tym niezwykle groźnym momencie włoskiego życia politycznego odważnie występuje w obronie dzieci nienarodzonych, walczy przeciwko aborcji i nakłania mocarstwa do powszechnego rozbrojenia.


Niestety w tym czasie stan jego zdrowia pogorszył się i jego zawsze bardzo czynna działalność publiczna musiała przyhamować. Giorgio La Pira zmarł 5 listopada 1977 roku w Florencji. Swój ostatni list napisał do Papieża Pawła VI, który to przypomniał jego postać podczas Modlitwy na Anioł Pański.


Giorgio La Pira wybrał zwyczajną drogę życia, jednocześnie zachowując w swoim sercu „wewnętrzną duchowość” i oddanie Bogu. Przykładał on ogromną wagę do projektu Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata i Króla Historii, który przyciąga do siebie i jednoczy całą rodzinę ludzką.


Wydał wiele publikacji, jego bibliografią zajmuje się „Fundacja Giorgio La Pira” we Florencji. Jego mottem było “Spes contra spem”. Przypominał je za każdym razem, gdy w swojej ciężkiej codziennej pracy polityka, napotykał na sytuacje, w których nie jeden straciłby wszelką nadzieję na pomyślne rozwiązanie.


W swoich niedzielnych mowach przy okazji Mszy „Messa della Badia Fiorentina” zwanej „Messa del Povero” czyli „Msza Biednego”, zawierał często odniesienia polityczne, takie jak np: „Musicie również modlić się za rząd, jaki by nie był; jeśli bym mieszkał w Rosji, ja jako chrześcijanin modliłbym się za Chruszczowa, modliłbym się do Boga, aby go nawrócił” (20/7/1958).


9 stycznia 1986 roku Arcybiskup Florencji, Piovanelli, rozpoczął proces beatyfikacyjny tego wielkiego świeckiego katolika, „sprzedawcy nadziei” na całym świecie, w swoim mieście i we Włoszech, zawsze w duchu chrześcijańskim.

 

Giorgio La Pira - cytaty:

 

„Chleb, a co za tym idzie praca, są święte: dom jest święty, nie można bezkarnie ruszać ani jednego ani drugiego: to nie jest marksizm, to jest Ewangelia”

 

„Proszę nie powtarzać tego oklepanego powiedzenia: polityka jest brudna! Otóż nie: zaangażowanie polityczne – bezpośrednie zaangażowanie się w zainspirowaną chrześcijaństwem budowę społeczeństwa we wszystkich jego aspektach, rozpoczynając od aspektu ekonomicznego – to jest obowiązek ludzkości i świętości: to zobowiązanie, które powinno skupiać na sobie wysiłki życia w całości złożonego z modlitwy, medytacji, rozwagi, mocy, sprawiedliwości i miłości do bliźniego.”

 

„Wiem, że „sprytni” - ci, którym wydaje się mieć w swoich rękach losy narodów – śmieją się; ale ja im mówię: a jeśli mój punkt widzenia jest słuszny? Modlić się za chrześcijańskie odrodzenie narodów (prawdziwe odrodzenie) nie może być nigdy błędem! Bóg jest Ojcem; Chrystus jest naszym Bratem; Madonna jest naszą Matką pełną łaski; w więc? Nigdy nie jest błędem modlić się za pokój, za łaskę, za braterstwo.”

 

„(...) Nasz „plan” uświęcenia się został wstrząśnięty: sądziliśmy, że wystarczą zaciszne mury modlitwy! Sądziliśmy, że zamknięci w fortecy wewnętrznej modlitwy, unikniemy problemów, które wstrząsają światem; niestety nie; i oto napotykamy rzeczywistość twardą i często nie do pokonania; rzeczywistość pozwalająca zrozumieć, że nie są jedynie pobożnym zaproszeniem słowa Jezusa: na świecie ucisk mieć będziecie; weź swój krzyż i pójdź za mną. Należy opuścić – będąc jednak silnie w głębi serca z nim związany – zamknięty ogród modlitwy. (...) Modlitwa nie wystarcza; nie wystarcza życie wewnętrzne; trzeba, aby życie to tworzyło sobie kanały zewnętrzne, którymi będzie mogło poruszać się w świecie człowieka. Należy zmieniać społeczeństwo! (...) „Jałmużna” to nie wszystko: to zaledwie wprowadzenie do naszych obowiązków jako ludzi i jako chrześcijan; dzieła miłosierdzia nie są jeszcze wszystkim: są dużym krokiem do przodu w wypełnianiu naszych obowiązków jako ludzi i jako chrześcijan; jednak w pełni zrealizujemy nasz obowiązek tylko wtedy, gdy będziemy współpracować, bezpośrednio lub pośrednio, przy tworzeniu struktury prawnej, ekonomicznej i politycznej społeczeństwa wypełniającej – na ile tylko pozwala na to ludzka rzeczywistość – podstawowe przykazanie jakim jest przykazanie miłości do bliźniego.

 

M.S.