Historia karnawału w Wenecji

18.02.10 13:23 Wiek: 7 yrs

 

Pochodzenie

Karnawał posiada swoje korzenie w wielu tradycjach, od tej łacińskiej „Saturnalia” do greckich kultów Dionizosa, które wyróżniały przejście od zimy do wiosny i robiły użytek z masek i symbolicznych odzwierciedleń.

Okres, w którym wydawało by się iż wszystko jest dozwolone, ucieleśnienie odwróconego obrazu świata. W rzeczywistości Karnawał był również formą sztywnej kontroli nad masami i nakłanianie do przesadnych wybryków tworzyło łaskawe przyzwolenie na wybryki w dokładnie określonym i limitowanym czasie. W Wenecji, będącej społeczeństwem przestrzegającym sztywnych reguł oligarchicznych, było koniecznym stworzenie iluzji dla warstw najbiedniejszych, iluzji bycia podobnym do władców, nawet jeśli zakrywając twarz maską. Wszytko to w celu rozładowania napięć.

Rozdmuchany kalendarz

Karnawał był bardzo przedłużany. Normalnie zaczynał się 26 grudnia, aby zakończyć się w Środę Popielcową, ale często były udzielane zwolnienia karnawałowe na noszenie masek już od 1 października i nie było czymś wyjątkowym uczestniczenie w zabawach i bankietach również podczas Wielkiego Postu. Także podczas święta „festa della Sensa”, które trwało 15 dni, pozwalano nosić maski i przebierać się.

W kilku słowach, Karnawał trwał kilka miesięcy i fakt ten oczywiście przyczynił się do powstania obrazu Wenecji jako miasta poświęconego zabawie.

Zabawy

Na placu publicznym gawiedź uczestniczyła w oficjalnych zabawach, przede wszystkim w obchodach tłustego czwartku w tym Le Forze d'Ercole (ćwiczenia akrobatyczne, piramidy ludzkie na ruchomym podłożu) i Volo del Turco (Lot Turka, akrobata schodzący po linie z dzwonnicy San Marco). Odbywały się również pokazy sztucznych ogni, zaimprowizowane spektakle gimnastyków, kaskaderów, teatrzyki kukiełkowe, artystów ulicznych wszystkie te atrakcje zalegalizowane przez państwo. Świętowaniom oficjalnym towarzyszyły liczne zabawy prywatne w domach i w pałacach patrycjuszy, gdzie organizowano wspaniałe bale i często oddawano się grom hazardowym.

Il Ridotto

W tym klimacie dogadzania sobie nie mogło zabraknąć gier hazardowych i Ridotto di S. Moisé, powszechnie dostępny państwowy dom gier hazardowych staje się newralgicznym punktem karnawału weneckiego.

Między 1638 (rok otwarcia) i 1774 (rok zamknięcia) tysiące graczy w maskach tworzyło rzekę pieniędzy wpływających z ich kieszeni do kas państwowych.

Il Ridotto był otwarty wyłącznie podczas Karnawału (który trwał kilka miesięcy) i jedyni wyłączeni z obowiązku noszenia masek byli krupierzy, tak zwani „barnabotti” (zubożali wenecjanie z wysokich sfer mieszkający w dzielnicy Santa Barbara w domach wynajętych od państwa za symboliczną cenę).